Sterujemy Amarokiem z poziomu Androida

Po głębszym zapoznaniu się z nowym telefonem przyszedł czas, by rozszerzyć jego funkcjonalność. Zdalne sterowanie Amarokiem zawsze było dla mnie funkcją, którą muszę mieć. Tym razem, trafiłem na najszybszy sposób połączenia telefonu z moim ulubionym odtwarzaczem. Jak to zrobić? Już wyjaśniam.

Aamrok2-remote

Z poziomu Android Market pobieramy bezpłatną aplikację o nazwie amarok2-remote.

Pobieramy skrypt dla Amaroka ze strony twórcy aplikacji dla Androida.

Instalacja skryptu

W menu Amaroka wybieramy Narzędzia -> Menedżer skryptów. Następnie klikamy Zainstaluj. Odnajdujemy pobrany skrypt w naszym komputerze. Klikamy OK. Teraz wystarzy uruchomić Amaroka ponownie. Po starcie aplikacji należy zwrócić uwagę na prawy dolny róg okna, gdzie pokaże się informacja o tym, że nowy skrypt działa oraz numer portu.

Amarok2-remote - konfiguracja

Uruchamiamy na naszym telefonie nowo zainstalowaną aplikację Amarok2-remote i z menu wybieramy Settings. Wybieramy opcję Remote server. W polu wpisujemy IP naszego komputera:port. Teraz już wystarczy dotknąć OK i możemy cieszyć się możliwością zdalnego sterowania Amarokiem.

Życzę miłego użytkowania. ;)

Sterujemy aplikacjami zdalnie

Przeglądając dzisiaj Sieć natrafiłem na bardzo ciekawą aplikację do zdalnego sterowania aplikacjami takimi jak  Amarok czy  VLC. Sama aplikacja daje możliwości  zmiany utworu w przód i wstecz, przełączania do trybu pełnego ekranu, zmiany trybu odtwarzania (losowo i według listy), czy też wstrzymywania odtwarzania.

Instalacja serwera w Kubuntu

1. Dodajemy repozytorium: deb http://ppa.launchpad.net/remuco-team/ppa/ubuntu jaunty main
2. Dodajemy klucz repozytorium poleceniem: sudo apt-key adv --keyserver keyserver.ubuntu.com --recv-keys 51A6F565
3. Odświeżamy listę repozytoriów: sudo apt-get update
4. Instalujemy program: sudo apt-get install remuco-amarok (nazwę amarok można zastąpić swoim programem na przykład vlc (remuco-vlc).
5. Uruchamiamy program: remuco-amarok.

Można dodać również polecenie remuco-amarok do listy automatycznie uruchamianych w raz z systemem. Można to zrobić w Ustawieniach systemowych, module Automatyczne uruchamianie.

Instalacja klienta

1. Pobieramy cały pakiet stąd
2. Rozpakowujemy pobrane archiwum
3. W katalogu client/app znajduje się plik remuco.jar
4. Wrzucamy plik remuco.jar  do telefonu poprzez połączenie USB, WiFi,  lub Bluetooth i instalujemy
5. Uruchamiamy aplikację w telefonie, wybieramy rodzaj połączenia z  komputerem i czekamy na odnalezienie naszego PCta.
Nastąpi wyszukiwanie aplikacji, które mogą być zarządzane. Po tym można już się cieszyć w pełni działającą aplikacją. ;)

Kubuntu: instalujemy plasmoid zarządzania połączeniami internetowymi

Domyślnie w Kubuntu zarządzanie siecią z ikony w tacce systemowej jest trochę nie wygodne i przede wsztstkim brzydkie. To menu bardzo mnie denerwowało, a z ikony ciężko było odczytać faktyczny stan połączenia i na przykład zasięgu sieci WiFi. Podczas ostatniej kompilacji KDE 4.5 postanowiłem przyjrzeć się rozwiązaniu KDE. Jest to plasmoid, który również działa zarówno z NetworkManagerem, jak i innymi programami do zarządzania sieciami w systemie. Różnice są jednak bardzo duże, przede wszystkim w wyglądzie. W dymku podpowiedzi wyświetlany jest stan zasięgu sieci Wifi, adres IP komputera, czy nazwa sieci, do której jesteśmy podłączeni. Pokazana jest również ikona, z której dużo łatwiej odczytać stan zasięgu.
W KDE 4.5 ma również dojść funkcja wykresu transferu. Według mnie rozwiązanie dużo lepsze niż domyślne w Kubuntu, jednak wciąż nie idealne. Dlaczego? Chociażby dlatego, że sam plasmoid zajmuje zbyt dużo miejsca. Wystarczyłoby pokazanie listy sieci, obecny stan zasięgu oraz symbol oznaczenia czy sieć jest zabezpieczona czy nie. Reszta powinna znaleźć się w Ustawieniach systemowych.

Instalacja w Kubuntu

Aby zainstalować plasmoid w Kubuntu wystarczy jedno proste polecenie:

sudo apt-get install plasma-widget-networkmanagement

Po ponownym  zalogowaniu sie do systemu, korzystać już będziemy tylko z plasmoidu.

KDE SC: upiększamy Kopete

Dzisiaj w moje łapki trafił bardzo ładny styl rozmów dla Kopete, który integruje się z całym KDE. Po pierwsze dlatego, że tło rozmowy prawie zgadza się z tłem okna, a po drugie dlatego, że nagłówki rozmowy wyglądają jak tła zaznaczenia elementów w KDE. Najlepiej zobaczcie na zrzucie:

...no i poleciało  :D

Instalacja

1.Wchodzimy w ustawienia Kopete.
2. Wybieramy z opcji po lewej stronie  Okno rozmowy
3. Klikamy Pobierz  nowe
4. Szukamy według nazwy "Stock"
5. Instalujemy przyciskiem "Instaluj"
6. Wybieramy nowy motyw z listy, klikamy "zastosuj"
7. Cieszymy się nowym wyglądem okna rozmowy. ;)

Nadal jednak nie rozwiązałem problemu z wyświetlaniem avataru mojego użytkownika, mimo, że w tożsamości jest dodany. Gdyby ktoś wiedział, jak to rozwiązać będę wdzięczny  :D

Polskie stacje radiowe w Amaroku

Masz czasem ochotę oderwać się od swojej kolekcji muzyki i posłuchać czegoś w radiu? Jeżeli tak, to proponuję skorzystać ze skryptu dla Amaroka w wersji 1.4.x oraz 2.x. Skrypt zawiera ogromną ilość polskich stacji radiowych, a więc każdy znajdzie coś dla siebie. ;) Można go pobrać bezpośrednio przez Amaroka2. W tym celu wykonujemy następujące czynności:

Menu narzędzia->menedżer skryptów->pobierz więcej skryptów.

W okienku wyszukiwania wpisujemy Polish radio. Klikamy w instaluj. Restartujemy Amaroka, wchodzimy ponownie w menedżer skryptów i zaznaczamy nowo pobrany skrypt. Zamykamy okienko i cieszymy się obszerną listą polskich stacji radiowych.

Skrypt można również pobrać bezpośrednio z serwisu KDE-apps

Amarok 2.x

Amarok 1.4.x

Zarządzanie oprogramowaniem w systemie Kubuntu GNU/Linux.

Uwagi

-Artykuł na podstawie Kubuntu GNU/Linux w wersji 9.10
-W poradniku pojawiają się terminy w języku angielskim z uwagi na to, że nie zostały jeszcze przetłumaczone. Gdy tłumaczenia się pojawią, poprawię poradnik, aby był w całości po polsku.

Wstęp

W tym artykule przedstawię możliwości zarządzania oprogramowaniem, jakie oferuje nam Kubuntu, pokażę jak instalować, usuwać i uaktualniać posiadane programy. Nauczę również, jak dodawać repozytoria i importować klucze podpisu cyfrowego. Artykuł ma być dla nowicjuszy szczególnie, a jak widać pojawiło się już kilka być może niezrozumiałych terminów. Wyjaśnijmy je zatem.

Terminologia

- Pakiet, bądź potocznie paczka - Jest to odpowiednik windowsowej instalki, czyli pliku typu *.exe.

- Repozytorium - Jest to serwer, na którym znajdują się pakiety. Swego rodzaju baza programów. Z tego właśnie serwera programy lądują w naszym komputerze.

- Klucz podpisu cyfrowego - Służy do zabezpieczenia pakietu. Każde repozytorium ma swój klucz, którym jest podpisane.

- Menedżer pakietów – Program, który jak sama nazwa wskazuje, zarządza pakietami. Z jego poziomu możemy instalować, usuwać, czy też uaktualniać programy.

Dodawanie repozytoriów

Wiemy już, czym repozytoria są. Teraz nauczymy się je dodawać. Odnajdujemy w menu oznaczonym literką K program o nazwie „Ustawienia systemowe”. Posiada on ikonkę klucza oraz śrubokręta.

Uruchamiamy aplikację jednym kliknięciem myszki. W nowo otwartym oknie klikamy na Add and remove software.



To miejsce, w którym obecnie się znajdujemy jest właśnie menedżerem pakietów. Opiszmy elementy okna, aby każdy wiedział co do czego służy.
Po lewej, od góry:

-Software management – okno zarządzania oprogramowaniem (Instalacja, usuwanie)
-Software updates – okno zarządzania aktualizacjami już zainstalowanych programów.
-Settings – Okno ustawień. W tym oknie możemy zarządzać repozytoriami, kluczami szyfrującymi, określić częstotliwość sprawdzania dostępności aktualizacji, czy włączać lub wyłączać powiadomienia.

Aby dodać repozytorium, należy posiadać do niego link. W Kubuntu link ma postać

deb http://archive.ubuntu.com/ubuntu/ karmic-backports main restricted

lub

ppa:kubuntu-ppa/ppa


Gdy już posiadamy link do repozytorium, wchodzimy w Settings, w oknie menedżera pakietów, następnie klikamy w przycisk edytuj listę repozytoriów, podajemy hasło naszego użytkownika w celu uzyskania wyższych uprawnień administratora.



W nowo otwartym okienku klikamy na zakładkę Other software. Zatrzymajmy się tu na chwilę i opiszmy poszczególne elementy okna.

- Przycisk Dodaj - otwiera okienko dialogowe, do którego wklejamy/wpisujemy link repozytorium.

- Dodaj CD-ROM – służy do dodania płyty CD, na której znajdują się pakiety przeznaczone dla Kubuntu. Płyta CD również może służyć jako repozytorium.

- Przycisk Modyfikuj - Daje możliwość edycji ustawień wybranego repozytorium takich jak: Typ, adres, komentarz, itp.

- Przycisk Usuń - jak sama nazwa wskazuje, usuwa wybrane repozytoria.



Po każdorazowej zmianie wprowadzonej w repozytoriach i zamknięciu okienka, program zapyta czy odświeżyć listę repozytoriów. Powinniśmy wyrazić na to zgodę. W przeciwnym razie zmiany jakie wprowadziliśmy nie będą widoczne dla menedżera pakietów.

Wracamy do zarządzania repozytoriami. Znajdujemy się nadal w oknie edycji listy repozytoriów i zakładce other software. Klikamy przycisk dodaj i wklejamy bądź wpisujemy adres (link) repozytorium. Klikamy ok, zamykamy okienko i potwierdzamy prośbę o odświeżenie listy repozytoriów. Tak, to naprawdę takie proste!

Importowanie kluczy podpisu cyfrowego

Aby zaimportować klucz podpisu cyfrowego musimy go posiadać. Kluczem jest plik z rozszerzeniem *.pgp bądź *.gpg. Klucz znajdziemy na tej samej stronie www, co link do repozytorium. W celu dodania klucza wykonujemy następujące kroki: Ustawienia systemowe ->Add and remove software->Settings->Edytuj listę repozytoriów, podajemy hasło. Teraz wchodzimy w zakładkę Authentication. Klikamy w przycisk Import key file, wskazujemy ścieżkę do katalogu, w którym znajduje się nasz klucz. Zaznaczamy plik z kluczem i klikamy Open. Nasz klucz został poprawnie zaimportowany. Teraz wystarczy zamknąć okienko i zezwolić na odświeżenie listy repozytoriów. Proszę zauważyć, że klucze importujemy z reguły wtedy, gdy również dodajemy nowe repozytorium. Standardowe repozytoria w Kubuntu są już oczywiście podpisane.

Instalacja programów

Sama instalacja jest bajecznie prosta i sprowadza się do 3 kliknięć. Aby zainstalować program należy udać się do aplikacji Ustawienia systemowe i wejść w znany nam już menedżer pakietów. Znajdujemy się teraz w oknie instalacji i usuwania programów. Wpisujemy nazwę szukanego programu w polu szukania. Po chwili otrzymamy wynik wyszukiwania. Zaznaczamy symbol strzałki po prawej stronie i klikamy przycisk zastosuj. Podajemy nasze hasło i czekamy. Czasem nowo instalowany program wymaga tak zwanych zależności. Wtedy pokaże nam się okienko z informacją o ich automatycznym doinstalowaniu. Potwierdzamy przyciskiem ok i czekamy aż instalacja się wykona. Możemy już cieszyć się nowym programem, który znajdziemy w menu oznaczonym literką K w odpowiedniej dla programu kategorii.

Usuwanie programów

Aby usunąć program postępujemy analogicznie do procesu instalacji. Wyszukujemy jednak program, który jest już zainstalowany. W liście wyników wyszukiwania nie będzie już symbolu strzałki, lecz pojawi się symbol czerwonego krzyżyka. Klikamy go, następnie przycisk zastosuj, podajemy hasło i oczekujemy końca procesu usuwania. W przypadku usuwania programów, również możemy dostać powiadomienie o zależnościach. Tym razem jednak nie będą one instalowane, a usuwane z uwagi na to, że żaden program ich już nie wymaga do poprawnego działania. Tak oto przebrnęliśmy przez proces usuwania pakietów.

Aktualizacja programów

Kubuntu sam sprawdza dostępność nowych aktualizacji. Gdy owe będą dostępne, zostaniemy o tym poinformowani odpowiednim komunikatem, który wyświetli się w okolicach zegara na panelu.


Aby zainstalować dostępne aktualizacje wykonujemy następujące czynności: Ustawienia systemowe->Add and remove software. Wybieramy po lewej stronie okna Software updates. Pokaże nam się lista dostępnych aktualizacji. Klikamy w przycisk Select all updates po czym klikamy w przycisk zastosuj. Podajemy nasze hasło i oczekujemy końca procesu pobierania i instalacji nowych aktualizacji. Czasem po skończonej aktualizacji wymagany jest restart komputera. Wtedy w obszarze powiadomień systemowych pojawi się nowa ikonka. Należy ją kliknąć bądź zrestartować komputer ręcznie.



Mam nadzieję, że ten poradnik pomógł Ci w zarządzaniu oprogramowaniem w Twoim nowym Kubuntu i jesteś teraz bardziej zadowolony z używania swojego Linuksa. ;)

Sterowanie Amarokiem z dowolnego miejsca na świecie

Chciałeś kiedyś leżąc wygodnie na łożu przerzucić na kolejny utwór, bądź przyciszyć odtwarzanie w Amaroku2? Teraz jest to możliwe. Dzięki skryptowi Web UI możesz przeglądać zawartość całej kolekcji, dodawać wybrane albumy do listy odtwarzania, przełączać się między utworami, czy zmieniać poziom głośności odtwarzacza. Aby to zrobić wystarczy urządzenie obsługujące protokół http typu telefon komórkowy, iPod Touch, czy urządzenie typu MID.

Instalacja

• Otwieramy Amaroka


• Wybieramy z menu "Narzędzia, menedżer skryptów"


• Klikamy "Pobierz więcej skryptów"


• W okienku wyszukiwania wpisujemy "WebUI"


• Klikamy w "Instaluj"


• Po instalacji zamykamy okno przyciskiem "Ok"


• Restartujemy Amaroka zgodnie z podpowiedzią

Konfiguracja

• Otwieramy plik /home/nazwa_użytkownika/.kde(4)/share/apps/amarok/scripts/amarok-webui/conf.js dowolnym edytorem tekstu


• Zmieniamy domyślą nazwę użytkownika i hasło na nasze


• Zapisujemy plik


• Uruchamiamy ponownie Amaroka

Teraz wystarczy tylko odpalić adres IP naszego komputera na porcie 8080, zalogować się i już możemy korzystać.

Przykład: http://192.168.1.10:8080

Życzę miłej zabawy :D

Amarok2 - zacznij przygodę z Wilkiem

Ten mini poradnik przeprowadzi Was przez pierwsze kroki z Amarokiem. Pokaże, jak zaimportować kolekcję muzyki, używać radia Last.fm, czy też zarządzać widokiem kontekstowym.

Przede wszystkim musisz zainstalować Amaroka. Zrób to przez ulubionego menedżera pakietów. Poradnik oparty jest o wersję 2.1, która jest na dzień dzisiejszy (13.06.2009), najnowszą. Jeżeli masz już Amaroka, to zaczynamy.

1. Co, gdzie i jak

Główne okno Amaroka składa się z trzech części. Zaczynając od prawej: lista odtwarzania, widok kontekstowy, widok wybranej zakładki. Po lewej stronie pionowo umieszczone zostały zakładki, które dają dostęp do określonych funkcji. Kliknięcie na wybranej, spowoduje pokazanie się dostępnych opcji w kolumnie po lewej stronie okna. Kliknięcie na aktualnie widocznej zakładce spowoduje jej całkowite ukrycie.



Mamy już rozeznanie w oknie Amaroka. Przechodzimy zatem dalej.

2. Budowanie kolekcji

Przy pierwszym uruchomieniu Amarok pojawia się z otwartym oknem konfiguracji, które daje nam możliwość dostosowania odtwarzacza do naszych potrzeb. Domyślnie zaznaczonym modułem jest właśnie moduł konfiguracji kolekcji muzycznej. Wystarczy z drzewa katalogów wskazać folder ze zbiorem naszej muzyki. Warto zaznaczyć opcje przeszukuj katalogi rekurencyjnie oraz śledź zmiany w katalogach. Pierwsza z nich pozwoli na dodanie muzyki z podkatalogów, druga natomiast będzie śledzić zmiany w katalogach włączonych do kolekcji. Jeżeli w naszym katalogu pojawią się nowe pliki z muzyką, Amarok automatycznie doda je do naszej kolekcji. Można również zaimportować kolekcję z wcześniejszych wersji Amaroka, serii 1.x, bądź iTunes.


Po kliknięciu ok, Amarok rozpocznie importowanie utworów do bazy danych. Trwa to chwilę, zależnie od ilości utworów do zaimportowania. Po zakończeniu prac, po lewej stronie okna, w zakładce kolekcja pojawi się lista wykonawców. Kliknij na wybranym artyście, aby rozwinąć listę albumów. Klik na album spowoduje rozwinięcie listy utworów.

3. Dodawanie kolekcji do listy odtwarzania

Twoja kolekcja utworów jest już gotowa do odtworzenia. Po prawej stronie okna, jak już wiemy, ulokowana została lista odtwarzania. Możesz dodawać do niej całe albumy, bądź tylko utwory, danego wykonawcy. Za pewne zastanawiasz się jak tego dokonać? Już wyjaśniam. Amarok ma wbudowany intuicyjny interfejs przeciągnij i upuść. Wystarczy zaznaczyć pozycję w zakładce kolekcji i przeciągnąć ją wprost na listę odtwarzania. Podczas tej operacji zauważysz, że na środku okna Amaroka pojawi się menu, które daje dostęp do różnych funkcji. Między innymi upuszczenie danej pozycji na Dołącz do listy odtwarzania spowoduje dodanie przeciąganych utworów do naszej listy. Po najechaniu na więcej pojawia się druga strona, z jeszcze większą ilością funkcji. Na przykład upuszczenie pozycji z listy kolekcji w polu pobierz okładkę spowoduje pobranie okładki dla danego albumu. Aby wyjść z podmenu więcej wystarczy przesunąć kursor myszy poza obszar menu. Nasze utwory są gotowe do odtworzenia. Wystarczy kliknąć dwu krotnie na wybranym, bądź na przycisku Play po lewej stronie okna, aby z naszych głośników rozbrzmiała ulubiona muzyka.

4. Menu kontekstowe

Na środku głównego okna aplikacji umiejscowione zostało menu kontekstowe. Pozwala ono na wyświetlanie informacji o aktualnie odtwarzanym utworze. Można wyświetlić informacje o artyście z Wikipedii, czy też tekst piosenki. Wszystko to za pomocą apletów, które możemy swobodnie dodawać, usuwać, przesuwać. Aby dodać/usunąć aplet należy kliknąć na symbol klucza w prawym dolnym rogu menu kontekstowego. Spowoduje to pojawienie się znaku „+” oraz znaku „x”. Jak możemy się łatwo domyśleć, przycisk „+” służy do dodawania apletów, „x” natomiast do ich usuwania. Kliknięcie w „+” spowoduje pojawienie się listy dostępnych apletów. Klikamy na wybranym aplecie, aby dodać go do menu. Zmiana hierarchii apletów jest równie prosta. Na dole menu kontekstowego ulokowane są nazwy aktualnie dodanych apletów. Wystarczy złapać i przesunąć wybrany aplet. Po zakończeniu „zabawy” z apletami, klikamy ponownie w symbol klucza, aby zablokować możliwość ich przesuwania, dodawania czy usuwania. Dzięki nim, będziesz mógł poczytać o ulubionym artyście, zabawić się w małe karaoke, czy ocenić ulubiony utwór.

5. Integracja z Last.fm

Czas na coś, czego inne odtwarzacze spoza środowiska Linuksowego, jak Winamp, Windows Media Player, iTunes... mogą Amarokowi pozazdrościć. A mianowicie wbudowana integracja z serwisem muzycznym Last.fm. W tym punkcie opiszę, jak „poślubić” Amaroka z Last.fm.
Aby móc scrobblować utwory odtwarzane w Amaroku do serwisu Last.fm należy posiadać w nim konto. Aby się zarejestrować, przejdź na tą stronę. Jeżeli posiadasz już konto, otwórz okno konfiguracji Amaroka Ustawienia->konfiguracja: Amarok. Przejdź do modułu Usługi internetowe. Na liście dostępnych usług zobaczysz „Last.fm”. Kliknij w małym polu po lewej stronie, aby uaktywnić usługę. Kliknięcie w symbol klucza spowoduje pokazanie się okna z konfiguracją konta. Klikamy zatem w kluczyk. W nowym okienku wpisujemy nazwę użytkownika oraz hasło, takie jak przy rejestracji na stronie Last.fm. Zaznaczamy, o ile nie są domyślnie, opcje wyślij utwory oraz Pobierz podobnych wykonawców. Na dole tego okienka jest informacja o dołączeniu do grupy Amaroka w Last.fm. Możesz to zrobić teraz, klikając na odnośnik, albo później, jak bardziej polubisz Wilka. :) Można również wykonać test logowania, aby upewnić się, ze podane dane są prawidłowe i Amarok połączy się z serwisem.



Jeżeli wszystkie czynności zostały wykonane klikamy ok. Zamykamy główne okno konfiguracji klikając na ok bądź zastosuj. Teraz klikamy na Internet, pionową zakładkę po lewej stronie okna. Z listy, która się pojawiła, wybieramy Last.fm. Powinniśmy ujrzeć takie oto okno:



Konfiguracja integracji z serwisem Last.fm zakończona sukcesem.

Amarok pozwala również na integrację z innymi serwisami internetowymi. Na przykład ze sklepem Magnatune.com, gdzie możesz kupować muzykę, czy też z serwisem Librivox.org, gdzie możesz słuchać e-booków.
Amarok posiada również obsługę podcastów. Znajdziesz ją w zakładce Listy.
Opisałem podstawowe czynności związane z obsługą odtwarzacza Amarok.
Potraficie stworzyć własną kolekcję, dodawać utowry do listy odtwarzania i korzystać z menu kontekstowego.Odkrywanie reszty ekscytujących funkcji pozostawiam Wam, drodzy Czytelnicy. Dokonanie czegoś samodzielnie niesie ze sobą większą satysfakcje. Niech Wilk Wam gra!

Instalacja Kubuntu Linux cz.1

UWAGA: wszystkie czynności wykonujesz na własną odpowiedzialność. Autor artykułu nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne szkody.


W tym artykule postaram się przedstawić proces instalacji systemu operacyjnego Kubuntu Linux. W tej części zakładamy, że nasz dysk twardy nie został spartycjonowany i nie posiada zainstalowanego żadnego systemu operacyjnego. Kubuntu ma być jedynym systemem w naszym komputerze. Proces instalacji opisany został na podstawie najnowszej wersji Kubuntu 9.04. Obraz iso do wypalenia na płytę można pobrać za darmo z tej strony. Zaczynamy.

Co nam będzie potrzebne:

Płyta z systemem operacyjnym Kubuntu Linux;
Komputer klasy PC.

Wymagania systemowe:

Co najmniej 256mb pamięci RAM;
Dysk twardy o pojemności przynajmniej 4GB

Warto posiadać (niewymagane):

Stałe łącze internetowe

Proces instalacji:

Sam proces instalacji jest bardzo prosty i sprowadza się do kilku kliknięć myszką. Aby zainstalować Kubuntu należy uruchomić komputer z płyty CD. Udajemy się zatem do menu BIOS naszego komputera i w sekcji FIRST BOOT DEVICE ustawiamy CDROM. Jak to zrobić? Najczęściej podczas uruchamiania komputera należy wciskać klawisz DEL lub F2, co pozwoli uzyskać dostęp do menu BIOS. Jak poruszać się po tym menu znajdziesz w dokumentacji swojego komputera. Po wykonaniu tych czynności wkładamy naszą płytę z Kubuntu do stacji CDROM i restartujemy komputer sekwencją klawiszy CTRL ALT DEL. Po ponownym uruchomieniu komputera powita nas ekran startowy Kubuntu, który będzie prezentował się tak:




System poprosi nas o wybranie języka, w którym będzie się z nami komunikował. Wybieramy za pomocą strzałek w klawiaturze język polski. Dalej z menu wybieramy opcję Instalacja Kubuntu. Chwilę potrwa zanim system załaduje potrzebne pliki i uruchomi instalator. Gdy system będzie gotowy do pracy instalator pojawi się na ekranie.



Wybieramy domyślnie zaproponowany przez system język polski i klikamy dalej. W następnym kroku wybrać należy strefę czasową. Jeżeli domyślne ustawienia to Europa/Warszawa, należy je zaakceptować i kliknąć dalej.



Teraz system poprosi nas o wybranie układu klawiatury. Należy wybrać układ Poland. Można przetestować naszą klawiaturę w dolnym okienku po lewej stronie. Należałoby wpisać tam polskie znaki diakrytyczne takie jak ńąłęś itp. Jeżeli wszystkie wyświetlą się poprawnie klikamy dalej.



Teraz zostanie uruchomiony program partycjonujący, który przygotuje nasz dysk twardy dla nowego systemu operacyjnego. Założyliśmy, że nasz dysk jest czysty i nie posiada zainstalowanego żadnego systemu. Zaznaczamy więc opcję Użycie całego dysku.



Kilamy dalej. Teraz instalator poprosi o nasze dane. Należy podać Imię i Nazwisko(opcjonalnie), nazwę użytkownika oraz hasło. Przypominam, że hasło powinno posiadać co najmniej 8 znaków i być trudnym do odgadnięcia, a za razem łatwym do zapamiętania. Nie należy ustawiać hasła hasło, 12345678, password itp. Po wpisaniu imienia i nazwiska instalator zaproponuje nam nazwę użytkownika oraz nazwę komputera. Można je dowolnie zmienić. Nazwy nie mogą zawierać spacji.




Po wpisaniu danych poprawnie klikamy dalej. Teraz system pokaże zgromadzone dane.



Należy kliknąć Zainstaluj w celu zainstalowania systemu. Można teraz spokojnie iść na kawę. Po zakończonej instalacji system poprosi o zrestartowanie komputera i wyjęcie płyty CD z napędu. Po ponownym uruchomieniu, nasz komputer będzie działał na najbardziej zaawansowanym systemie operacyjnym na świecie.





Życzę powodzenia i przyjemności z użytkowania Kubuntu.

Kompilacja Sesame2 backend

Krótkie Howto jak skompilować backend sesame2 dla Soprano. Backend ten wykorzystuje Nepomuk w KDE4. HowTo na przykładzie Slackware.


Ważne: jeżeli w systemie znajdują się paczki Soprano i redland należy je odinstalować.


1. Do pliku .bashrc dopisujemy linijkę:

JAVA_HOME=/usr/lib/java

Może też być potrzebny plik bash_profile
Jego zawartość w moim przypadku wygląda tak:

if [ -f ~/.bashrc ]; then
source ~/.bashrc
fi


2. Instalujemy paczkę jdk w zależności od dystrybucji jej nazwa może się trochę różnić.

3. Pobieramy źródła Soprano z KDESVN:

cd /home/user/
svn co svn://anonsvn.kde.org/home/kde/trunk/kdesupport/soprano

4. Kompilujemy backend:

• cd soprano


• mkdir build


• cd build


• cmake ../

Po zakończeniu działania cmake ../ powinna się pokazać lista backendów, które się skompilują. Jeżeli na liście nie będzie sesame2, znaczy, że nie skompiluje on się i coś zrobiliśmy źle. Warto wtedy sprawdzić czy ścieżka do javy jest prawidłowa. (plik .bashrc) Jeżeli jednak wszystko poszło ok, lecimy dalej z kompilacją:


• make


• su


• make install

5. Konfiguracja Nepomuka:

Zatrzymujemy serwer poleceniem:


• kquitapp nepomukserver



• Otwieramy plik /home/user/.kde(4)/share/config/nepomukserverrc i zamieniamy linijkę

Used Soprano Backend=redland na
Used Soprano Backend=sesame2

Restart KDE i powinno śmigać.


Uwaga: Mogłem o czymś zapomnieć. Jeżeli tak, a ktoś z Was wie o czym, proszę dać znać :)

Partycjonowanie dysku dla systemu Linux-GParted

Przeznaczenie dla systemu Linux "obok" Windows. Wykorzystane miejsce dla partycji SWAP - 1024MB(wg autora). Nie odpowiadam za ewentualne szkody. Wszystkie czynności wykonujesz na własne ryzyko. Pamiętaj aby zrobić kopię zapasową danych!


1.Ściągamy obraz płytki Live programu GParted stąd(plik iso);
2.Wypalamy obraz na płytkę CD na przykład w Nero;
3.Bootujemy komputer z płytki, którą wcześniej nagraliśmy;
a)restartujemy komputer;
b)podczas ponownego uruchamiania wciskamy klawisz F12(bądź inny odpowiadający za BootMenu) aż do pokazania się małego okienka, z którego wybieramy CDROM(płytka z GParted musi znajdować się w napędzie!!!)
c)Czekamy aż pokaże się obraz powitalny programu GParted

d)wybieramy pierwszą opcję (autoconfig);
e)Gdy program zapyta nas o wybór klawiatury wciskamy '1' i zatwierdzamy enterem. Następnie jeszcze raz enter.

Program powinien się uruchomić graficznie. Jeżeli tak się stanie ujrzymy okienko programu:



Oczywiście lista partycji będzie odpowiadać tym w Twoim komputerze.

4.Zmniejszamy rozmiar partycji NTFS(WINDOWS) w celu uzyskania wolnego miejsca na dysku:
a) wybierz (zaznacz) partycję którą chcesz przeznaczyć dla systemu Linux;
b) kliknij przycisk Resize/Move
c) w nowym okienku w miejscu NewSize wpisz rozmiar partycji jaki ma pozostać (w MB).
Na przykład mając partycję NTFS(Windows) o rozmiarze ~19GB możemy ją zmniejszyć otrzymując przy tym puste miejsce na nowe partycje. Widzimy również na zrzucie, że wolne miejsce na tej partycji wynosi około 12GB. Możemy zatem wykorzystać wolne miejsce na nowe partycje. Aby było bezpiecznie zostawmy na pratycji Windows jeszcze trochę wolnego miejsca. W tym przypadku zostawię około 2GB wolnego miejsca na partycji z Windows. Wpisuje więc rozmiar nowej partycji w okienku NewSize- 10GB (10*1024=10240MB) Klikamy Resize/Move. Widzimy, że partycja z Windows ma teraz rozmiar 10GB, a więc zabraliśmy jej połowę wcześniejszego rozmiaru.



Widzimy, że otrzymaliśmy nową wolną przestrzeń, z której możemy utworzyć nową partycję.



5. Tworzymy partycję SWAP:
a) Zaznaczamy wolne miejsce na dysku (unallocated o rozmiarze 9.99GB);
b)Klikamy na górze okienka w NEW;
Otworzy się nowe okienko, w którym Filesystem wybieramy linux-swap, a NewSize wpisujemy 1024 tak jak na zrzucie poniżej:


Klikamy w Add. Widzimy, że z wolnego miejsca (Unallocated) zostało jeszcze około 8GB.

6. Tworzymy partycję / dla systemu Linux:
a)zaznaczamy ponownie wolne miejsce na dysku (Unallocated) o rozmiarze 8.99GB.
b) Powtarzamy sytuację z tworzeniem SWAPA, tylko tym razem w FileSystem wybieramy Ext3, a NewSize pozostawiamy bez zmian.
Teraz, gdy jesteśmy pewni, że nasz dysk jest prawidłowo podzielony klikamy Apply na górze okienka GParted. Po zakończeniu operacji nasz dysk będzie gotowy do zainstalowania Linuksa "obok" Windowsa. Warto zapamiętać nazwy partycji, które utworzyliśmy w programie GParted. Pokażą się one po lewej stronie okienka po zakończonych operacjach (po kliknięciu Apply). Na przykład dla SWAPA może to być /dev/hda1, a dla partycji / może to być /dev/hda2 w zależności od dysku twardego.
Nazwy partycji mogą przydać się później podczas instalacji systemu. Mogą, ale nie muszą, bo niektóre dystrybucje same wykrywają partycje.

Poniżej znajduje się film, który prezentuje całą wyżej opisaną operacje.

pobierz film(format ogv)